Jinko, 24 april 2011
Verenigde Arabische Emiraten , Dubai Airport 38°

Naar huis 3

Goed, een lange (of korte, het is maar hoe je het bekijkt) nacht in het vliegtuig verder bevind ik me nu in Dubai, megalomaanste der steden des werelds. Altijd leuk. Tijd om verder te schrijven dus, want in de economy class heb ik toch wat te weinig ruimte om met m’n laptop op schoot te zitten. Dan liever een filmpje kijken.
Terug naar mijn NZ-belevenissen: een week of twee na het bedbugdebacle ging ik Herdis & Mark opzoeken in hun cottage in National Park, vlakbij Tongariro National Park. Ja dat dorp heet dus echt zo; je vraagt je toch af wie dat heeft bedacht… Op zaterdag gingen we de (in Nieuw-Zeeland) wereldberoemde Tongariro Crossing lopen. Een tocht door vulkanisch landschap van zo’n zes à zeven uur. Nu had ik een deel van de tocht zeven jaar geleden al gelopen (toen vier dagen rond vulkaan Mt. Ngaurahui), maar het leek me toch leuk om de hele Crossing nog eens te zien.
Nu was het weer een beetje jammerlijk, in het begin. Na een flinke pas te hebben beklommen was het mistig en bewolkt; van de in mijn herinnering spectaculaire South Crater was geen steek te zien. Nu had dat mistige ook wel iets mysterieus, maar Herdis en Mark konden dat in ieder geval niet waarderen. Maar toen opeens trok de wind aan, brak de hemel open, en binnen een half uur was het helder en kwam de vulkaan tevoorschijn. Prachtig. Nadat we hadden geluncht, ongeveer halverwege, ging Mark weer terug naar de parkeerplaats. Niet omdat hij dat leuk vond, maar de slimmerik had z’n autosleutel in mijn auto laten liggen die bij de start stond, terwijl hun auto bij het einde stond. Erg handig dus twee auto’s . Het laatste deel van de tocht was alleen niet zo interessant, beetje bos enzo, maar goed toch leuk.
Weer een week of twee (?) later ging de reis naar Taranaki National Park, een eenzame vulkaan vlak aan de westkust. Herdis en Mark waren daar ook op vrijdag, dus even samen gegeten en op zaterdagmorgen in m’n eentje er opuit om de vulkaan te bedwingen. Fantastisch weer, prachtige route, lekker pittig; kortom een groot succes.
De beklimming was pittig, een pad is er niet, maar slechts een route over los puin of rotsen. Maar door stevig door te stappen was ik in twee uur boven, gerekend vanaf een bergbeklimmershut. Een mooi uitzicht, een uurtje boven en toen weer naar beneden. Nu was het al vier uur toen ik bedacht dat afdalen wel een goed idee zou zijn. Omdat, teruggekomen bij de hut, ik nog eens tweeënhalf uur naar de volgende hut moest lopen. En rond zevenen zou het donker worden. Oeps. Dus met een flinke vaart naar beneden, springend, skiënd, rennend door het losse puin naar beneden. Geweldig. Zo halveer je toch maar mooi de tijd die het kost.
In een uur was ik beneden, even de trillende benen tot rust laten komen en toen stevig doorstappend verder. Toen de schemering inviel zelfs op een drafje verder, en daar was ik, precies voor het donker, bij de hut. De volgende dag bestond uit het beklimmen van een lagere bergkam met mooie uitzichten op Taranaki, terug naar de parkeerplaats.
Dan kom ik nu bij m’n laatste verhaal, over een tripje naar het Coromandel schiereiland. Een maand of twee eerder had ik al met de Duitse Anna afgesproken dat we dat wel samen konden doen, dus zo gezegd zo gedaan. Een lekker lang weekend van gemaakt en wat mooie dingen gezien en gedaan. Verlaten gravelweggetjes verkennen, paardrijden door de heuvels (oh wat zal m’n zusje jaloers zijn), slapen in een aftandse caravan met spinnenwebben, een bezoek aan Hot Water Beach ’s avonds laat… Dat was toch wel erg leuk, heet water borrelt daar bij het strand omhoog en als je een kuiltje graaft kun je er dus in liggen. Nu hadden we gehoord dat het overdag verschrikkelijk is, omdat er zoveel toeristen zijn die op een pietepeuterig klein stukje strand van vijftig bij vijftig meter allemaal een plekje proberen te bemachtigen. Dus, bedachten we, beter om rond elf uur ’s avonds er heen te gaan bij eb. Een goede beslissing, gezien het feit dat er maar twee anderen waren.
De dag erna zouden we gaan zeekajakken, maar de luiheid sloeg toe, en bovendien ging het weer regenen ’s middags. Prima dus. Op maandag zouden we de vriendin waarmee Anna samenreisde, maar die haar zus moest ophalen van het vliegveld op zondag, weer ontmoeten. Om een bezoekje te brengen aan de filmset van Hobbiton, the Lord of the Rings. Ik was er van tevoren niet zo weg van, omdat ik er nogal wat slechte verhalen over had gehoord. Na het filmen, in 2002 of zoiets, hadden ze de hele plek namelijk gestript en waren alleen nog deurposten van hardboard over. Verder niks.
Tot mijn blijde verassing bleek dit echter niet meer het geval te zijn. Er was namelijk gepland om in februari te filmen voor ‘The Hobbit’, en dus was het hele hobbitdorp weer opgebouwd. Precies zoals in de film. Het prijskaartje dat aan de tour hing was daardoor toch een goede investering geweest. Jammer genoeg waren er geen LOTR-bezetenen, die verkleed als elf, dwerg of hobbit de set verkenden; dat was toch wel amusant geweest.

Tja, en nu? De meest in het oog springende verhalen van mijn verblijf in Nouvelle-Zélande heb ik nu wel zo’n beetje verteld. Er rest me nog een ding, en dat is een korte impressie van Nieuw-Zeeland aan de hand van een tiental anekdotes. Een verhaal wat ik al vele weken heb gepland om te schrijven. Nou, die houden jullie dan nog tegoed. De groeten uit Dubai en tot snel.
Jinko

Verras Jinko in Verenigde Arabische Emiraten met een belletje via HalloBuitenland.nl